خیال همدردی!

در پایان ماه رمضان در حال و هوای روزه گرفتن برخی که به خیال خود با روزه میخواهند درد مستمندان را بفهمند ...
روزه گیرم تا غم بیچارگان
را نمایم در نهاد خود عیان
در سحرگاهان ز تخت سندلوس
بربخیزم همچو کودکهای لوس
چیده گردد سفرهای بیحد طویل
چیدمانش با غذاهایی شکیل
جوجه، ماهی، چنجه، حلوا با حلیم
فیلههای بره با قطری ضخیم
در برنجم پر ز عطر زعفران
غاز بریانم بود بیاستخوان
هم فسنجان میخورم هم قیمه را
هم ز میگو هم خوراک لوبیا
هم ز کاهو میخورم هم الویه
با دسر گردد خوراکم خاتمه
پرخوری اندازدم اغلب قفا
میشود اغلب نمازم هم قضا
چون برد خوابم ز سنگینی دگر
برنخیزم تا که روز آید به سر
در نسیم کولری گازی به خواب
میروم با خرخری در رختخواب
روزه داران خوابشان دارد ثواب
زین سبب باید بخوابم بی حساب
ساعتی باقی بمانده تا اذان
میگشایم چشم خود را ناگهان
میگشایم با وضو سجاده را
تا بخوانم آن نماز مانده را
در نمازم سرعتم باشد چو نور
در نمازم صد ملک دارد حضور
بعد از آن تا وقت افطارم رسد
محنتی بر حالت زارم رسد
تشنگی دیگر امانم میبرد
گشنگی قوت ز جانم میکشد
این دقایق را به زحمت سر کنم
تا فقیران را کمیباور کنم
تا بدانم حال کودکهای کار
ضعفشان گردد برایم آشکار
چون شود مغرب ، اذان گردد ادا
سفرهای چینم مجدد با صفا
سفرهای رنگینتر از وقت سحر
داخلش از هر غذا باشد اثر
لقمه میگیرم دو دستی با شتاب
میچپانم در دهان با آب و تاب
زین خوراکیهای رنگارنگ و ناب
مشکلی دارم برای انتخاب
پس نمایم از تمامش نوش جان
از جویدن خسته میگردد دهان
خستگی تا از دهانم در شود
خوردنم باری دگر از سر شود
از تنقل تا تمام میوهها
میخورم با اشتیاق و اشتها
روزه میگیرم بدین سان این چنین
اختری باشم یقین در مسلمین
هر که گیرد روزهاش چون من یقین
با غم بیچارگان گردد عجین
بارالها روزهام را کن قبول
نعمتی افزون به ما گردان نزول

سید حمیدرضا خوشدل
چاپ در روزنامه مردم سالاری 4 تیر 96

برچسبها: سید حمیدرضا خوشدل, شعرطنز, شهرآوه, ربنای شجریان, روزنامه مردم سالاری